piegowate myśli moje

Dobre złego strony

2012-02-17T21:57:00.000+01:00

Kilka ostatnich dni najchętniej zapakowałabym w szary papier, wysłałabym na biegun północny i o nich zapomniała. Czuję się zmęczona i wyzuta z wszelkich pozytywnych myśli. Wiem, że takie dni miewa każdy. Z drugiej strony jest miejsce na nowe.
Nowe myśli i lepsze dni.
Czas nadrobić ten czas. Niefajny, choć można rzec, że wcale nie stracony.

Dziś kolejny raz przewijałam strony mojego bloga ...

Jakiś czas temu Ktoś bardzo mi bliski zapytał dlaczego go piszę ... Powodów jest kilka, ale nawet tak błaha sytuacja jak beznadziejny nastrój pokazuje, jak bardzo potrzebuję takiego miejsca dla siebie. I dla nas też;)
Wracam wstecz, oglądam zdjęcia, słowa na nowo ożywają. To mi pomaga. I poprawia mi nastrój :)
Nie byłabym w stanie zapamiętać wszystkiego... myśli w szczególności. A to one mają zbawienną moc :)

Gdyby dwadzieścia lat temu w sklepach dostępne były foremki i ciastolina moi Rodzice zbankrutowaliby ;)

Nocne czytanie. Chociaż kilka stron, zanim oczy nie zmęczą się do reszty. Dobrze jest wiedzieć, że w pewnych godzinach nie czyta się samemu, że jest nas więcej ;)

Udanego weekendu Wam życzę. Z mnóstwem pozytywnych przemyśleń i zdarzeń:)

Wiosna tuż tuż ...

2012-02-09T20:44:00.002+01:00

Dziś lepiłyśmy bałwana na balkonie (!), a potem Starsza Siostra wybyła z Tatą na sanki.

Korzystamy, póki nieg (śnieg) jeszcze jest. Póki można jeszcze zmrozić dłonie, a potem rozgrzać je kubkiem z ciepłą herbatą ...

Ale po cichutku, małymi kroczkami, gdzieś tam na horyzoncie jawi nam się wiosna... radosna ...

Spacery lżejsze o te kilka kilogramów pozostawionych rzeczy w domu, wiatr we włosach, i ta lekkość bytu ...

Wszystko jest takie lekkie wiosną. Nie mogę się doczekać wyjścia bez płaszcza, w lekkich pantoflach. Na ten dzień czekam całą zimę ...

Po piętnastym temperatura ma wzrosnąć do zera. To już coś. Prawie wiosna ;)

Tymczasem zaczytujemy się bez pamięci. Znamy wszystkie imiona, wiemy jak nazywa się pies, popularnością cieszą się też plastry na kolanach ;) ... książka najwspanialsza i najcudowniejsza ;) z podtekstem tematycznym oczywiście. Wiosna w Bullerbyn to prawie jak wiosna w sercu ;)

I gąsiennica ... już ją kiedyś ukradkiem pokazywałam, ale znalazłam film ...

Wiosennych snów Wam życzę :)

Na cztery ręce. Chlebek naan

2012-02-06T21:59:00.001+01:00

Tak było wczoraj. Pysznie, ostro, zabawnie i leniwie. Leniwie tylko dla mnie, bo wszystko samo się robiło. W pewnym momencie ręce same rwały się do roboty i trochę się nudziłam, no bo ile można czekać i przebierać palcami ... a można nawet sześć godzin jak się okazuje. Ale było warto, zapewniam :) Cały czas zastanawiałam się dlaczego tej dwójce wspólne pichcenie poszło tak gładko ... Po głębszym zastanowieniu się stwierdzam jedno - nie robili zdjęć* ;) ale jako, że ja się wynudziłam za wszystkie czasy to i mały reportaż jest :) i trochę mojego wkładu w zagniatanie ciasta też.

... a robiło się tak ...

Między stukaniem, mieszaniem i wdychaniem aromatycznych oparów dowiedziałam się, że wszystko wyszło idealnie, bo ściśle trzymali się przepisu... **

najlepsza część programu ... Alicja w siódmym niebie ...

A chlebkami zgarnialiśmy wczoraj same pyszności :)

Na śniadanie smakowały równie pysznie z serem i szklanką mleka ...

CHLEBEK NAAN

Składniki:

500g mąki
300 ml mleka
2 łyżeczki suszonych drożdży
2 łyżeczki czarnuszki
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
1 jajko roztrzepane
2 łyżki oleju lub ghee
200 ml gęstego jogurtu naturalnego (u nas grecki)

Mąkę przesiać do dużej miski. W rondelku podgrzać mleko do temperatury pokojowej. Do mąki dodać drożdże, czarnuszkę, proszek do pieczenia i sól. W drugiej misce wymieszać jaja, ghee i jogurt, a następnie przelać do miski z mąką z 250 ml mleka (jeśli ciasto będzie zbyt suche dolać resztę mleka***. Ciasto wyrabiać przez pięć minut aż będzie elastyczne i gładkie. Włożyć je do posmarowanej olejem lub ghee miski i odstawić w ciepłe miejsce, aby podwoiło objętość.

Piekarnik nagrzewamy do 200 st C. NA dnie piekarnika ustawić blachę wypełnioną wodą, aby utrzymać odpowiednią wilgotność, dzięki temu chlebek nie będzie wysychał.

Ciasto przekłuć i chwilę ugniatać. Podzielić na 10-12 porcji i każdą formować palcami, nadając kształt łzy. Chlebki układać na posmarowanej tłuszczem blaszce. Piec na najwyższej półce piekarnika przez 7 minut, odwrócić i piec przez 5 minut. Po wyjęciu z piekarnika przykryć ściereczką i położyć w ciepłym miejscu.

Jeśli woda z blaszki odparuje należy ją uzupełnić.

Smacznego!

*a więc nie tracili czasu na mycie rąk i spuszczanie małego szkraba z oczu ;)
** dopatrzyłam się pewnych odstępstw (patrz gwiazdki poniżej)
*** nasze ciasto było zbyt rzadkie - dosypaliśmy mąkę

Co robimy gdy się (nie) nudzimy ...

2012-02-05T21:57:00.001+01:00

Ugrzęzłyśmy w domu na dobre. Mróz nie pozwala nam wyjść razem, a osobno nie ma szans prawie wcale. Więc jesteśmy skazane na siebie i na nasze kąty. Poziom frustracji i niezadowolenia czasem osiąga apogeum. Nie oszukujmy się, czasem mam wrażenie, że zaraz przyjedzie po mnie dwóch panów w kitlach i zawiążą mnie w kaftan ;) Można zwariować. Na punkcie tych Dziewczyn ;)

Więc co robimy?

Skaczemy, a jakże! Łóżko znowu zaczyna skrzypieć...

(czekam, aż znowu się zapadnę)

Wchodzimy, schodzimy, ślizgamy się z dachu... (!)

(oddam domek w dobre ręce ;) ta zabawa mnie już męczy...)

przerwa na zdjęcie ;)

(niezbyt długa, bo skakać też w końcu trzeba)

zamieniamy się w królewny, a co!

(zabawa trwa od kilku dni i ani Jej się widzi zaprzestać;) korona cała już posklejana, ale najważniejsza)

chwila na dopracowanie detali ...

(od razu lepiej;))

jeszcze tylko jeden kwiatek i można uznać, że korona jest gotowa

(choć metamorfoza trwała dość długo jeszcze ;)

słuchamy, słuchamy, słuchamy ... co komu leży na wątrobie...

(czasem z wieeeelkim niedowierzaniem ...)

a potem nabijamy się w zaciszu ;)

(czasem aż kolki można dostać;))

trochę tworzymy ...

(głównie bałagan)

ale zawsze odziane jak prawdziwe damy ;) no i czytamy ...

(a co czytamy powiemy niebawem)

trochę się edukujemy, ale tylko trochę ;)

(bo wszystko okazuje się już takie proste (kiedy to się stało?))

i w nosie mamy te mrozy :)

(byle do wiosny!)

no i czekamy na kolację (już od 16 (!)) przygotowaną przez jedynego Mężczyznę w naszym domu. To rzadkość, więc tym bardziej zacieramy ręce ;)

(mam wrażenie, że moje obiadki przestały robić wrażenie :D )

Do jutra i kolorowych snów :)))

Chichrak:)

2012-02-03T23:53:00.001+01:00

Uwierzycie, że nasza Emilka skończyła dziś dwa miesiące? Ja sama jeszcze w to nie wierzę! A ten mały chichrak przewraca się z brzucha na plecy i śmieje się matce w twarz, że taka mała, a już przechytrzyć potrafi;)

A rozbawia Ją dosłownie wszystko. Szczerzy dziąsła nawet jak nic się nie dzieje :) Nawet jak termometr pokazuje -24 st C, a Starsza Siostra niemalże skacze po Niej i całuje Ją bez opamiętania. Coś by już rzekła, tak czuję, ale póki co wydaje porozumiewawcze "a grrr aaa! [uśmiech!]" :)

A te pierwsze piski ... bezcenne. Czas biegnie dwa razy szybciej i nie ogląda się za siebie. A mi zostają fotografie...

Udanego weekendu Wam życzę, z ciepłem w sercu :)

Siostry ...

2012-01-28T22:54:00.000+01:00

Chciałabym napisać, ze zawsze chciałam mieć siostrę, ale to byłaby nieprawda. Doskonale pamiętam przeprowadzkę do nowego mieszkania z moimi Rodzicami i ich pytanie, czy chciałabym mieć rodzeństwo. Nie chciałam. Ale nie mam go z zupełnie innego powodu.

Od kilkunastu lat myślę sobie jednak, że to ogromna szkoda, że nie mam rodzeństwa. Siostry w szczególności. Życie pokazuje, że Przyjaciele są, albo Ich nie ma. Albo są bardzo daleko... tak daleko, że nawet o kawie można zapomnieć. Nawiązuje się nowe znajomości, stare przygasają. Życie raz nabiera tempa, za innym razem zwalnia. Czasem nie wiadomo kiedy znajomi, z którymi kiedyś mieliśmy bliskie relacje mają już dwójkę dzieci*, inni tracą najbliższych, albo wyjeżdżają i kontakt staje się sporadyczny.

Siostry. Dla mnie duet wymarzony. Głęboko wierzę w to, że z biegiem czasu ich wzajemna Miłość nie przygaśnie. Że Jedna znajdzie otuchę w słowach Drugiej, że będą sobie bliskie, tak po prostu.

Wymarzyłam Je i są :) Siostry :)

* tu akurat chodzi o mnie

Udanego weekendu!

2012-01-27T22:03:00.000+01:00

Mam dziś wieczór dla siebie. I milion pomysłów co z nim zrobić. Żaden się nie udał. Mail nie chciał się wysłać. Włóczki nie chciały się dopasować, szydełko wypadło z rąk. Myślę, że jedynym mądrym posunięciem będzie błogi sen. Dobranoc :)

I udanego weekendu!

Kolorowe kredki

2012-01-24T22:17:00.000+01:00

Moje ulubione. Ciągle łamane przez Alicję, a ja tak nie cierpię tych świecowych! Często łapię się na tym, że to ja koloruję, podczas gdy moja Córka zajmuje się darciem kolejnych kolorowanek lub naklejaniem naklejek gdzie popadnie - vide matka ;)

moje Bambino, bezcenne ...

Czekam na paczkę, mam wrażenie, ze czekam na nią już pół życia, choć wcale tak nie jest.
Bo marzenia czasem spełniają się szybciej niż całe to oczekiwanie :)

Dobranoc :)

siedem tygodni, czterdzieści dziewięć dni

2012-01-21T20:35:00.000+01:00

Tylko tyle i aż tyle ... tak krótko, a jednak tak długo. Wystarczy, aby zapomnieć że jeszcze nie tak dawno przesypiałam dzięki Niej prawie całe dnie ... i noce też ... nie wystarczyło na zapas, niestety!

Ale po co spać, kiedy pojawiają się pierwsze uśmiechy pełną gębą :) To są właśnie te małe wielkie radości, które wynagradzają poszargane nerwy, nocne wędrówki i piasek w oczach. Za to słodkie kwilenie można oddać wszystko ... poza tym, nie chcę zapeszać, ale przespała już osiem godzin :)

Emilka. Szybko zrozumiała nowe zasady w nowym domu. Nie protestuje za dużo. Tyle ile trzeba. Zadziwia nas swoją siłą i tym, jak wysoko potrafi trzymać główkę! Tęsknie wypatruje Siostry, a kiedy Ta się zjawi wytrzeszcza oczy ile sił. To już 5400g szczęścia - zaczynamy liczyć wałeczki!

Nadal widzimy duże podobieństwo do Siostry, ale coraz bardziej się to zmienia. Ma inne uszy, włosy, paznokcie ... i jest spokojniejsza. Odrobinę. Na pewno.

Porównując to co napisałam dwa lata temu o Jej Siostrze mogłabym napisać o Niej prawie to samo. Prawie, bo śpi we własnym łóżeczku* i czapka jeszcze dobra ;)

* wiem jakie to fajne uczucie spać razem z maluchem, wiem, ale w nocy odwiedza nas trochę większy krasnal, który przyjmuje najdziwniejsze pozycje i spycha nawet mnie ... ale z drugiej strony to sukces wydreptany przeze mnie, aby podać Jej ciągle wypadający smoczek - jedno odzwyczajanie za jakiś czas mniej;)

Gdzie ta wiosna?

2012-01-19T22:21:00.001+01:00

No gdzie? Czytałam na kilku blogach, że już zimy nie będzie. A tu proszę. Udało mi się zrobić pierwsze zdjęcia z białym puchem w tym sezonie ... Biorąc pod uwagę moje (grubo!) ponad dwudziestoletnie doświadczenie z zimami będzie jeszcze i śnieg i chlapa i mróz... i wszystko razem wzięte zanim powitamy zieloną, kwiecistą wiosnę.

Wiem, że niektórzy czekają jeszcze na choćby jeden dzień spędzony na sankach.

I skrzypnięcie pod butem też.

Dla mnie ta zima, która w sumie jest, ale jej nie ma może już przejść w zapomnienie. Tym bardziej, że dostałam ostatnio olbrzymi zastrzyk pozytywnej energii. Obwiązany czerwoną kokardą, żeby było jeszcze goręcej! Z bardzo daleka, choć wydaje mi się, że z bardzo bliska ;) Nie zdradzę Wam jeszcze szczegółów. Musicie cierpliwie poczekać z nami do wiosny :)

Pamiętacie moje pocztówki? Te zdjęcia przypomniały mi o mojej kanapie. W grudniu wybraliśmy się w tamte okolice ... niestety brama, w której stała, została zamurowana :( Patrząc na ławkę z pierwszego zdjęcia i na gołębnik z poniższego już żałuję, że z nadejściem wiosny one odejdą w zapomnienie. Niestety. Chyba tylko ja jestem przeciwna ...

A co u nas? Ano to :)

Przyłapana na gorącym uczynku - spija mi poranną kawę!

I tymczasowo jesteśmy trochę uziemione w domu. Gorączka.

Rysujemy, lepimy, rozdrabniamy, przesypujemy, malujemy, bałaganimy ... czyli to co lubimy najbardziej :) Udało nam się nawet poczytać wspólnie - każda swoją książkę ;)

Ale szybko trzeba było przejść do codziennych obowiązków - wchodzenie po schodach i sterczenie w oknie domku dla lalek. I powtarzanie tych samych kwestii. Ot taka moja codzienność ;) no i zabawa w sklep, którą bardzo lubię. Sklep mieści się pod krzesełkiem do jedzenia. Sama to wymyśliła :)

Ale popołudnia bywają bardzo ciężkie. Wieczorem pęka mi głowa od wrzasków. Wiem, minie, ale kiedy? Mam nadzieję, że będzie jakaś przerwa między buntem a buntem ;)

Siostry ...

No, ale wiadomo kto tu rządzi :)

Dwójka to jeden z wielu prezentów, które przywędrowały do nas jakiś czas temu :) Asiu dziękujemy raz jeszcze :)

I kilka słów o Alicji, nie chcę zapomnieć.

Od kiedy nie ma smoczka powtarza wszystko co usłyszy. Bardzo często udaje Jej się powiedzieć coś bezbłędnie. Co mnie cieszy ogromnie :) Ciągle słyszę : Mamo! A to? Ja ce to! To nie ta baja tato!

Dzidzia Emik to już Emijka :)

I najprzyjemniejsze z najprzyjemniejszych :) Dziś rano godzina 7.30. Matka szczelnie opatulona w kołdrę. Młodsze Dziecię śpi jak anioł, Starsze grasuje samo po domu ...

Mamijka! Ja ce meko :)

Dobranoc. Wracam do Historii Miłości ... przepadłam bez reszty :)

Rzecz o książkach

2012-01-14T00:00:00.001+01:00

Nie jestem jedyna, wiem. Czytam kilka książek na raz.

Nigdy nie straciłam wątku w żadnej, którą rozpoczęłam. Z wyjątkiem tych, które mnie znudziły po kilku pierwszych stronach, i które odkładałam na później*. Było ich kilka.

Były też takie, przez które nie mogłam przebrnąć, choć moment w którym oczy łapczywie biegną po ostatnich linijkach jest jedną z tych rzeczy w życiu, które mimo niedosytu, który pozostawiają (tak być powinno) dają człowiekowi poczucie szczęścia. Sama nie wiem jak nazwać ten stan.

Książki, które przeczytałam jednym tchem, w jeden dzień, i te, które kartkowałam, żeby zobaczyć ile stron jest jeszcze do końca.

Te, które przeczytałam na książkowym głodzie i wręcz je pożarłam i te, które czytałam delektując się każdym słowem w nieskończoność.

Jest jedna zagubiona, a bardzo cenna dla mnie. I jest też kilka, które od dłuższego czasu kurzą się na półce. Jeszcze nie nadszedł ich czas.

Z książkami jak z ludźmi. Nigdy nie wiesz kogo właśnie spotykasz.

Czasem snuję się między półkami księgarni i wychodzę z niczym, ale częściej jest tak, że wypchałabym swój koszyk po same brzegi. Książkami dla dzieci też. Czuję wielką ulgę, że dzięki dzieciom będę miała szansę przeczytać te, których do tej pory nie zdążyłam ;)

I chciałabym też mieć taką swobodę finansową, żeby każdego miesiąca móc wypychać ten koszyk po brzegi ...

Dwie pierwsze książki właśnie do mnie dotarły. Dwie poniżej do skończenia. Czekam na kolejne dwie ...

I mam pewien system, według którego układam je na regałach. Niestety nie potrafię go wyjaśnić. I chyba tylko ja go rozumiem ;) Podoba mi się układanie książek w porządku kolorystycznym. Półki przypominające tęczę muszą cieszyć oko jeszcze bardziej, może kiedyś...

Poniżej półka z tymi, które darzę dużym sentymentem, choć przeczytane całe wieki temu ... Nie wszystkie są tymi ukochanymi, ale może wrócę do nich za jakiś czas i poznamy się na nowo ...

Dlaczego to wszystko piszę właśnie teraz, kiedy na czytanie mam najmniej czasu odkąd pamiętam? Bo czuję głód. Ssący i nie pozwalający mi przestać myśleć o zakopaniu się w łóżku z książkami ...

Na razie pozostaje mi czytanie na raty. Ale nie narzekam. Cenię sobie każdą z tych chwil.

Wiele książek za mną i jeszcze więcej przede mną. Nie wyobrażam sobie domu bez książek. Podobno siałam niegdyś strach pożyczając swoje książki wydając wytyczne co do niezaginania rogów, nie zginania ich w pół itd. Do dziś jestem pedantyczna pod tym względem, ale przymykam oko na wiele. Dzieci uczą różnych rzeczy. Miętolenia książek także. Tych najukochańszych :) choć przeginania okładek do tyłu wraz ze stronami nie będę w stanie zrozumieć nigdy!

A może Wy polecicie jakąś książkę, którą czyta się jednym tchem?

Dobrego weekendu Wam życzę. I czasu na lekturę, bez pospiechu :)

* to śmieszne co teraz napiszę, ale podobnie robi moja mama ze słoikami z zaprawkami ... jeśli nie chce się otworzyć, odkłada "na jutro" i dziwne to, ale "jutro" w końcu się to udaje ;) z książkami też tak może być. Na wszystko jest inny czas. Przyjdzie najlepszy dla każdej z nich.

Nasz dzień. Co dzień.

2012-01-12T23:02:00.000+01:00

Pobudki. Nie są łatwym elementem naszego dnia. Szczególnie moje. Nie ukrywajmy. Ale każdy czuje jakiś niedosyt. Choćby tego snu, który właśnie zmywa się z powiek, a był taki ciepły i piękny, albo identyczny jak wczoraj, ale ukochany ... Alicja, zakochana ostatnimi czasy w Tacie po uszy, bez zająknięcia odpowiada, że to właśnie On śnił Jej się ostatniej nocy ... i tak każdego dnia ... Budzimy się we czwórkę, ale tylko czasem. Zasypiamy zawsze we dwoje. Każdej nocy w naszym łóżku ląduje jeszcze jedna para małych stóp. Brzmi haotycznie, ale z niewielkimi odstępstwami tak jest co dzień.

Potem stały element - skoki Alicji na łóżku, na kolanach, wrzaski, rzucanie się gdzie popadnie i gilgotki na życzenie. I moje krzyki w celu uchronienia tej Najmłodszej, która bezbronnie patrzy na Starszą Siostrę - wulkan energii od samego rana. W ten sposób popsuło się nam łóżko;) Któregoś dnia po prostu się zapadło, ostatnio zapadłam się w nim razem z Emilką (wcześniej ta przyjemność spotkała Tatę) więc Tato wziął sprawy w swoje ręce i został bohaterem w naszym domu;) Można znowu skakać :)

Punkt programu poranka - gonitwa za Alicją. Żeby zdjęła piżamę, żeby się ubrała, żeby usiadła do śniadania, żeby nie szukała niczego w toalecie ;) I takie dla zabawy. Codziennie.

Spacer. Ciężki dla mnie czas ostatnio. Nie przywykłam jeszcze. Szczególnie do gonienia Jej z małym pakunkiem zawiniętym w chustę ... i tych próśb, żeby przyszła, żebyśmy mogły iść dalej, żeby nie dotykała bram, furtek, nie kradła gazetek ze skrzynek (!) i żeby nie chowała się pod balkonami ... wczoraj w ramach atrakcji poszłyśmy do księgarni ... długo nas tam razem nie zobaczą. Nie w takim składzie ;)

I pomyśleć, że ostatnio na bilansie dwulatka Alicja nie pisnęła słówka, nie chciała nawet pokazać gdzie ma oko. Nic. Zero interakcji. Niespotykanie spokojne dziecko. W drodze powrotnej niemal wydłubała sobie to oko wciąż je pokazując i mówiąc gdzie ma poszczególne części ciała ;) Nasza Alka.

Zdjęcia. Robione jak zwykle zupełnie spontanicznie. Alicja zawsze w kadrze z rozbrajającym uśmiechem. W ogóle zawsze w kadrze, szczególnie gdy chcę zrobić zdjęcie Siostrze;). Zasłania Emilkę całując Ją;)

Moja dzidzia! Dzidzia Emi! Emik! Emim! Bebi Emi!

Przyznaję, żeby zrobić zdjęcie samej Emilki przekupiłam Ją dziś cukierkiem. Czekoladowym, żeby nie było niedomówień...

W międzyczasie obiad, sprzątanie, pranie, zabawy, tańce, czytanie, karmienie ptaków, malowanie, bałaganienie, przebieranie, ubieranie i znowu sprzątanie ... jak co dzień.

O 16 marzę już o tym momencie, który nadejdzie za trzy godziny. 19.00. Świętość. Już nawet kolejna gonitwa za dopiero co wykąpaną Alicją nie wyprowadza mnie z równowagi ...

Czuję ulgę. Przestawiam zupełnie myślenie. I mamy chwilę dla siebie. We dwoje, zanim nastanie noc i znowu obudzimy się we czwórkę :)

Poranne tańce. Rozpoczynające codzienny cykl. Na topie są nadal kolędy ;)

Warkoczyki przetrwały niecałą godzinę. To duży sukces. Ale obiecałam, że będzie miała antenki jak Teletubisie ;) I cukierek też był. Ale ostatnio udało nam się zrobić podobne zdjęcie w lipcu ...

Zazdrość pojawiła się wraz z domkiem. Takie mam wrażenie. Nie jest duża ta zazdrość, minimalna, na razie. Ale jest... o czas. O bycie z Nią, a nie ze mną. Wiec codziennie odgrywam moje zadanie specjalne ...wchodzę po miniaturkowych schodach do góry i na dół... do znudzenia....

A Młodsza Siostra ... chyba jest trochę spokojniejsza swojej Siostry ... bacznie wszystko obserwuje. Krzyczy kiedy trzeba i je za dwoje ;) o Niej samej więcej niebawem...

Dziś o Nich razem. Starsza nie przepuści żadnej okazji, żeby pocałować Młodszą, żeby położyć się z Nią na macie i pobawić się zabawkami dla niemowlaków. Wkłada Młodszej smoka i podaje butelkę z piciem.

Tak, kilka razy podkradła smoka Młodszej ... bo przecież ten Jej zupełnie zapomniany już, jedynie myś (ostatnio mysia) krąży ciągle w opowieściach ...

Nie wiem czy to pozory, czy udawanie nas, ale trajkocze do Młodszej cały czas. No chyba, że wchodzimy po schodach ;) To zdecydowanie zabawa dla Starszaków. Siostra ma przykaz leżenia pod karuzelą i bynajmniej nie ja to ustalam ...

Starsza Siostra i Bebi Emik ;)

No i my na naszych spacerach ... ciężkich do okiełznania ...

zdjęcia z telefonu

A matka czuje się jak stara babuleńka. Upadła ostatnio bardzo niefortunnie na kość ogonową (ból się nasila od tygodnia), zwierzyła się dziś Przyjaciółce, że zauważyła siwe włosy ( :( ), złamała ostatnio zęba, a po trzech dniach od wizyty u stomatologa połknęła plombę z innego...

Okaz nędzy i rozpaczy. Nic dodać i oby już nie ująć ;)

Balon i pompon. Wielkie zmęczenie.

2012-01-08T23:42:00.004+01:00

Sercowy dzień dziś, ciepły choć środek zimy.

Dla mnie inny niż dotychczasowe. Jakiś bez werwy. A może to tylko ja taka przygaszona?

Alicja na koncercie czuła się jak ryba w wodzie. Nawet balon nie był na tyle cenny, żeby zainteresować się nim na dłużej (choć oczy początkowo nie mogły wyjść z podziwu, że unosi się w powietrze...). Najpierw balonowym zakładnikiem Tata uczynił siebie i przywiązał go do swojej kurtki, po czym wpadł na genialny pomysł i przywiązał go do pompona czapki Alicji ... nawet nie wiedziała, że "leci" z nami ;)

A w domu znowu była radość :)

Muszę przyznać, że balony z helem przyciągają mnie jak magnes. Taka przypadłość ;) Teraz przynajmniej mogę udawać, że to nie dla mnie ;)

Za to mnie zmęczenie dało się dziś fatalnie we znaki. Nawet marudzić mi się nie chciało, więc było naprawdę kiepsko. A kiedy przyszedł moment, kiedy mogłam odpocząć nie mogłam zasnąć targana jakimiś drgawkami... znacie to uczucie?

Na szczęście Dziewczynki postawiły mnie na nogi swoimi wrzaskami w reakcji po koncercie (tak myślę).

I dopiero teraz doceniam te kilka godzin spokoju, które są przede mną. Oby trwały całą wieczność. Niewiele mi potrzeba do poczucia komfortu. Z każdym dniem coraz mniej ;)

Dobranoc i do jutra :)

Jeszcze w starym roku...

2012-01-05T23:13:00.000+01:00

Ostatniego dnia wybraliśmy się na pierwszy długi spacer we czwórkę. Takie zakończenie roku to prawdziwy bonus. Wbrew temu co mówi przysłowie mam nadzieję, że ten rok będzie kontynuacją tego ostatniego dnia.

Piękniejszego nie mogłam sobie wymarzyć.

A na deser było oglądanie zdjęć na ścianie. Zapomniane setki nieodwróconych zdjęć z wakacji aż się proszą o ujawnienie ... obiecuję sobie, że znajdę na to czas w tym roku. Tak samo jak obiecuję sobie, że w tym roku skończę nareszcie porządki w zdjęciach. Że pożegnam te, z którymi żegnać się nigdy nie umiem, a na których i tak nic nie ma (trudny to temat dla mnie, ale przebrnę przez to ...). To chyba najbardziej pracochłonne z moich postanowień noworocznych, których nawet nie miałam czasu spisać...

A Sylwester? Miał być we dwoje ze śpiącymi dziećmi za ścianą, a Stary Rok pożegnaliśmy ze znajomymi i tańczącą Alicją ;) która jeszcze następnego dnia dopytywała się o fajerwerki. Młodsze dziecię dało matce dyspensę i przebudziło się dopiero o drugiej w nocy :) No jak tu nie szaleć z radości :)

Alka zafascynowana fajerwerkami

Nie zrobiłam podsumowania ostatnich 365 dni. Niech to będzie dobra wróżba na kolejne miesiące ...

***

Wszystkim tym, którym ciągle obiecuję, że odpiszę, zadzwonię, napiszę list, wyślę zdjęcia ... chciałabym przede wszystkim podziękować za cierpliwość i pocieszyć, że niebawem to nastąpi ;)

Kilka wspomnień i życzeń garść

2011-12-31T11:45:00.001+01:00

Kilka wspomnień z kilku ostatnich dni.

Do zapamiętania.

Ostatnie dni przyniosły wiele dobrego, wiele wspomień, ale i poważne rozmowy o życiu. I nie tylko.

Całą masę dziecięcej radości i spotkań wnoszących dużo dobrego.

Dzisiaj spotkanie zupełnie spontaniczne. Liczę na współpracę Dziewczynek ;)

Ostatni dzień roku okazał się pięknym i słonecznym. Zaskoczył nas.

Chciałabym, aby przyszły rok przyniósł sporo takich dni.

Aby zaskakiwał nas pozytywnie każdego dnia.

Aby marzenia śmielej się spełniały ;)

Abyśmy mieli więcej czasu dla siebie. I cierpliwości też.

I żebyśmy za rok o tej samej porze żałowali, że tak wspaniały rok się kończy...

Tego życzę Wam i sobie:)

***

Dziś mamy w planach spisanie postanowień noworocznych ... a już teraz śni nam się marzeń spełnienie ;)

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku!

Na dobranoc

2011-12-30T23:33:00.001+01:00

Miało być kilka zdjęć.
Będzie jeden utwór.
W prezencie nie dla mnie, ale przepadłam w nim kompletnie.

Zdjęcia będą jutro...

Spokojnych Świąt

2011-12-24T15:19:00.000+01:00

Kochani, życzymy Wam spokojnych i radosnych Świąt.
Ciepłych, choć ze śniegiem za oknem.
Spokojnych, ale z uśmiechem

Wszystkiego dobrego!

Radość z choinki bezcenna :)

Dwa lata :)

2011-12-23T18:20:00.002+01:00

Minęły wczoraj od naszego pierwszego spotkania. Długo wyczekiwanego. A ja nadal nie mogę w to uwierzyć, choć już chyba powinnam ;)

Świat wywrócił się do góry nogami tamtego wtorku, z którego pamiętam każdy, najdrobniejszy szczegół.

Wymarzyłam Cię w każdym calu.

I dzięki Tobie dowiedziałam się, że można kochać tak bardzo. A każdego kolejnego dnia jeszcze mocniej.

To prawdziwe szczęście móc pokazywać Ci świat. Wierzę, że to Ty nas wybrałaś :)

Sto lat Miśka:)

Z doświadczenia mojej Mamy wiem, że urodzić się dwa dni przed Bożym Narodzeniem to niezbyt trafny wybór ... dlatego mimo całego naszego zabiegania, i tego, że goście będą, ale za kilka dni, chciałam, aby ten dzień był dla Niej wyjątkowy. Chyba się udało :)

Choć upadek z łóżka nie był najmilszym początkiem tego dnia...

"Sto lat" w wykonaniu rodziców mogłoby każdego zawstydzić;) Solenizantka nie chciała dmuchać świeczek, za to z apetytem zjadła 3 muffiny. A od prezentu ważniejsza była sukienka, o którą dopytywała się wczoraj milion pięćset razy ;) Chyba muszę pomyśleć o zmianie Jej garderoby ;)

Wczoraj nawet Mikołaj pamiętał o urodzinach Alicji, zostawił nas z balonami i krótkim liścikiem ;)

A potem wspólnie upiekłyśmy muffiny z malinami i czekoladą z tego przepisu ... co trwało całą wspaniałą wieczność, bo kawałki czekolady dorzucane były pojedynczo ;)

last touch ;)

i pamiątkowe zdjęcie z Siostrą :)

Coraz bliżej ...

2011-12-22T00:32:00.000+01:00

Nie sądziłam, że w tym roku będę się przygotowywała do Świąt z takim zapałem. A jednak ;) Cieszą mnie bardziej niż kiedykolwiek. Będą nasze, tylko nasze. Dla naszej czwórki. Już nierozłącznej.

Mam nadzieję, że w tym roku razem zobaczymy świąteczną szopkę. Bardzo chciałabym zobaczyć minę Alicji i Jej radość :) ale nie wiem, czy mróz nie pokrzyżuje nam planów...

Nie mogę też doczekać się Jej miny kiedy zobaczy choinkę, mam nadzieję, że będzie chciała ją przystroić razem z nami... Póko co wyjada pierniki przygotowane specjalnie na tę okazję ;)

Czekam też na śnieg, który już dziś niemrawo spadł na nasz balkon... wyprawa na sanki byłaby jak wisienka na torcie podczas tych dni :)

Wiele zaplanowanych rzeczy, sporo rzeczy zrobionych.

Ozdoby na choinkę czekają w kartoniku na wielki dzień ...

gwiazda zrobiona dla nas przez moją kuzynkę :) Zauroczyła mnie bardzo :)

Drobne rzeczy,niesamowita radość ... pomysł od Delie, dziękuję:)

Nie mamy ozdób na choinkę... być może gdzieś przetrwały nasze pierwsze wspólne bombki, które pojawiły się na pierwszej choince Alicji, dwa lata temu... szukamy nadal;) Nie próżnujemy jednak... mamy w planach plastry cytrusów i łańcuch z popcornu ;) Sama nie mogę się doczekać choinki w tym roku:)
A tymczasem nasze wspólne ozdoby handmade ;)

A tych, którzy chcieliby zrobić sobie mini szopkę zachęcamy do wypróbowania tej :)

Dzisiejszy dzień zakończył się bardzo miło. Garść wspomnień, uśmiechy na naszych twarzach, długa, niezakłócona niczym rozmowa. Rzadkość.
Bardzo sobie cenię takie chwile. I oby było ich jak najwięcej. Przed nami kilkanaście wspólnych wieczorów :)
I'm over the moon :)

A jutro (a właściwie już dziś) bardzo ważny dzień pewnej małej damy ... ale o tym później:)

(ulubiona zabawa ... laś! tsi! laś! i pędęm przed siebie ;))

Dobranoc :)

Prawdziwe damy czapek nie noszą...

2011-12-19T09:33:00.001+01:00

Czy Wy też tak bardzo nie lubicie tego przedświątecznego szału zakupów? Tych panów grających na organach w centrach handlowych, śnieżynek sprzedających opłatki tuż przy ruchomych schodach? I tego tłumu... którego mimo woli stajecie się częścią na tydzień przed?

Wczoraj udało mi się wyrwać z domu na chwilę (Dziadki we love you!) i bardziej mnie to zdenerwowało niż ucieszyło. Czułam się jak ufoludek pośród tego wesołego towarzystwa. Mknęłam jak burza między sklepami i chyba dzięki temu, że wiedziałam dokładnie czego szukam udało mi się nie pogrążyć do reszty. Oczywiście ten jeden prezent, ten najtrudniejszy z najtrudniejszych nadal pozostaje dla mnie zagadką i brak pomysłu spędza mi sen z powiek (a przecież i tak mało śpię!) Wysnułam jeszcze pewien wniosek szukając czapki dla mojej Mamy (co zajęło mi ponad godzinę, bo czapek w sklepach jak na lekarstwo*)... prawdziwe damy czapek nie noszą... bo w sklepach ich brak...

i tak w radosnym, przedświątecznym nastroju ...

na pocieszenie zdjęcie Emilki, w czapce, bo zimno ;)

Dużo spokoju Wam dzisiaj życzę :) A najbardziej jednak sobie ;)

* tak wiem, półki w sklepach się uginają, ale pompony, róże i berety nie wchodzą w grę...

Noc mandarynkowych lampionów

2011-12-17T20:00:00.000+01:00

Cieszę się, że w tym roku udało mi się do Was przyłączyć :)

Jest pięknie :)

Ewo, Delie dziękuję:)

Kokek, myś i istne szaleństwo ;)

2011-12-14T23:24:00.000+01:00

Nie wiem od czego zacząć. Blogowa przerwa mi nie służy ... zaglądam do Was co jakiś czas, widzę te wszystkie piękne rzeczy, czytam, zachwycam się, i po cichu zazdroszczę tego spokoju ...

Za to moje Córki dostarczają mi nie lada atrakcji w ciągu dnia i nocy też ;)

Oczywiście, że miewam przebłyski fantazji i myślami uciekam na jakąś ciepłą wyspę i popijam drinka ze skorupy kokosa ... ale to rzadkie chwile. Dwa dni temu pół dnia chciałam pomyśleć o czymś ważnym i nie mogłam. Albo nie miałam czasu, albo nie mogłam się skupić. Bywa. Dziś już nie pamiętam o czym tak chciałam usilnie podywagować w głowie, więc może to nie miało i tak większego znaczenia i wcale nie było takie ważne.

Zmęczenie daje się we znaki. Inaczej być nie może, kiedy od rana do wieczora jesteśmy same.

Trzy dziewczyny, trzy charaktery, trzy inne potrzeby na każdą minutę. Momentami istne szaleństwo ...

Ale wiem, że niebawem nie będę już tego pamiętała. Tak samo jak nie pamiętałabym takich chwil, które gdzieś miedzy praniem, prasowaniem, obiadem a przewijaniem i kołysaniem udało się uwiecznić na zdjęciach. Bardzo dla mnie cennych i potrzebnych na później :) Jak już odeśpię te nocne wędrówki od łóżeczka pod ciepłą kołdrę, która przyciąga jak magnes, a ja mogę jej tylko rzucić smutne spojrzenie ...

moje ulubione, chociaż nieostre, z wczorajszego poranka :)

I tytułowy kokek ;), który zamieszkał pod naszym dachem.
Prezent dla Alicji od Emilki. Przyjęty bardzo entuzjastycznie i wymieniony na jednego z piesków, dla Emilki. Pomysł z prezentem dla Siostry był trafiony w dziesiątkę :) ale oprócz kotka zamieszkała z nami pewna mała, szara myś ... grasuje gdzieś w domu i codziennie zjada kawałek smoczka Alicji ... ojojoj myś!
Dzisiaj myś zjadła go do końca. Do tej pory udawało się go chociaż pogryźć, ale dziś już się nie da ... jak na razie bez ani jednej łzy - choć duże zaskoczenie w oczach. Trwają poszukiwania przebiegłego gryzonia ;) (wcześniejsze tłumaczenie, chowanie, wyrzucanie smoków zawsze kończyło się awanturą)*.

Przełomowy moment - trzymajcie kciuki!

Dużo zmian w jednym czasie. Czy to dobrze? Nie wiem. Na razie tylko ja nie domagam po kolejnej nieprzespanej nocy, więc dla reszty zdecydowanie na plus. Zrezygnowaliśmy z drzemki Alicji w ciągu dnia (bo wieczorne usypianie przedłużało się w nieskończoność) ... i bardzo pomaga nam kalendarz adwentowy :) aż żal, ze niebawem się skończy. Sprawia wiele radości każdego dnia ...

My też przygotowujemy się na ubieranie choinki. Powoli, małymi kroczkami ...

I codzienne wygibasy ... nie wiem skąd Ona zna takie ruchy!

Alicja wydaje mi się teraz taka duża. Rozsądna (!). Niesamowite, bo jeszcze dwa tygodnie temu uważałam, że jest taka mała. Malutka, moja Alusia :) Wcale nie chcę żeby była już duża. Mam nadzieję, że tylko zyska jako Starsza Siostra, że nic nie straci. Bardzo bym tego chciała.

* ja chyba bym się na to nie zdobyła, ale po smoczki wysłaliśmy tatę, który uznał, że czas już się z nim pożegnać ...

***

Jeszcze raz dziękujemy ogromnie za wszystkie Wasze życzenia i gratulacje :) Przeogromna radość i zaskoczenie :) Dziękujemy :)

We czwórkę, nareszcie :)

2011-12-07T14:06:00.001+01:00

Mała Emilka przyszła na świat 3 grudnia o godzinie 14.02. To był piękny, słoneczny dzień, którego dzięki Niej nie zapomnimy do końca życia :)

Znowu się naczekaliśmy, ale w sobotę zdziwiliśmy się szybkością z jaką do nas mknęła;) Emilka ważyła 3820g i mierzyła 57 cm ... i jest tak strasznie podobna do swojej Siostry, zaraz po narodzinach... nie mogę w to uwierzyć :)

Nowy etap, nowe wyzwania, nowi my ;) niedospani, ale bardzo szczęśliwi :)

Oto Ona, nasz nocny przerywnik między jednym a drugim snem;)

Czasem chciałabym mieć zamontowane kamery w domu, żeby zapamiętać pewne chwile i móc je odtwarzać w różnych momentach. Pierwsze spotkanie Sióstr byłoby najczęściej odtwarzanym przeze mnie nagraniem. Pełne emocji, uśmiechu, pisku i skakania... Alicja nie spuszczała oczu z Emilki :) Pocałunkom nie ma końca ....

***

I słów kilka do Was :) Nie macie nawet pojęcia jak ważne było każde Wasze słowo przynoszące otuchę:) Dziękuję za nie wszystkie razem i za każde osobno. Bardzo!

Ostatnie ...

2011-11-27T17:20:00.001+01:00

Ostatnie słodkie przyjemności, ostatni seans w kinie, ostatnie wpisy w pamiętniczku, ostatnie zdjęcia z brzuszkiem i ładowanie akumulatora w aparacie... mam nadzieję, że naprawdę ostatnie :)

107 cm w "pasie" ;) kilogramów już nie liczę ;)

Dzięki Asi nie przeoczyłam na półce tej pozycji :) I z pewnością kolekcję będziemy powiększać :)

Dobrego tygodnia Wam życzę! I do miłego!

Kalendarz na dobranoc

2011-11-25T17:49:00.001+01:00

Miał wyglądać inaczej, miał być piękny i widoczny - o taki, albo z paczuszkami zawieszonymi na klamerkach, ale udzielił mi się leniwy nastrój, więc poszłam na łatwiznę ;)

Miało być wspólne sklejanie. Ale moja Córka nie wykazała zbyt dużego zainteresowania, a Tata nie mógł odkleić taśmy ... i dopytywał, czy będą w nim czekoladki ;)

Zrobiłam go sama ;)

Naprawdę nie wymaga zbyt dużego nakładu pracy - jeśli tak jak ja ciągle myślicie, że fajnie by było, że już czas, to może ktoś z Was się skusi? Pomysł znalazłam tu :)

Potrzeba:

24 pudełka od zapałek

dwustronna taśma klejąca lub dobry klej

ozdobny papier

30 minut wolnego czasu ;)

od siebie dodałam białe karteczki na "szufladkach", ale łatwiej kupić po prostu białe pudełka od zapałek;) ... i małą zawieszkę, w ten sposób nasz mini kalendarz można także zawiesić ;)

kalendarz nie, ale białe szaleństwo jak widać tak :)

Jej pierwszy i jak widać smakowity ;)

Dzisiejszy spacer, choć naprawdę króciutki zwalił mnie z nóg ;)

Mogę już śmiało napisać ...

Dobranoc :)

Zapomniany plan ;)

2011-11-21T15:27:00.001+01:00

Kolejne dni skreślone w myślach i kolejne oczka, które przebrnęły rzez moje wysłużone szydełko.

Tym się zajmuję, gdy oczekuję. Nadal.

Miałam kiedyś taki plan, że jeśli dane mi będzie nosić pod sercem drugie Dziecko, wszystkim wokół powiem, że termin spotkania jest co najmniej trzy tygodnie później, niż byłby rzeczywiście. I jak zwykle z takimi planami bywa - zapomniałam ;) Także oprócz kolejnych wydzierganych rzeczy (całkiem maleńkich :)) mój telefon puchnie od zapytań: Czy to już? Kiedy? Jak się czujesz? A może już? Nie? To kiedy?

Hmm sama chciałabym to wiedzieć ;)

Ale nie martwcie się, zamierzam poinformować o tym wydarzeniu cały świat :)

Bardzo się cieszę, a nawet zazdroszczę sobie (!), że to już końcówka :) że już niebawem :) że wszystko jest jak być powinno.

Mam jedno zmartwienie, ale odsuwam tę myśl gdzieś daleko do tyłu. Wierzę, że jednak będzie tak jak chcemy :)

ołowiane sny

2011-11-18T12:33:00.000+01:00

Dziś rano obudziłam się w pokoju spowitym szarością. W oknach nie mamy ani firan, ani zasłon, więc tym, bardziej się zdziwiłam, kiedy zadzwonił budzik, myśląc, że jest środek nocy.

Mógłby być, bo noc była ciężka jak moje ołowiane powieki teraz i dzisiejsze sny.

Śnią mi się dziwne rzeczy, których normalnie przestraszyłabym się, a jakoś nie boję się ich wcale, przyjmuję je z dystansem. Ale to tylko sny. Mam nadzieję, że nie prorocze.

Na pocieszenie mam zdjęcie z wczorajszego poranka, dla Was też :)

Dobrego dnia :)

2011-11-16T16:22:00.000+01:00

Na zakończenie zupełnie zabieganego dnia, który spędziłam w domu :)
Chwila uspakajającego wycinania. Piękna prawda?
Może pomysł przyda się Wam tuż przed Świętami?
Znalazłam go tu :) i nie mogłam się powstrzymać ;)

I moja mała domowa choinka, która zapragnęła mieć wczoraj kolczyki :) bo Babcia ma (ja nie mogę nosić za bardzo, nad czym ubolewam). Wiedziałam, że dzwoneczki przypadną Jej do gustu :) Moja mała dama :)

Na dzień dobry i dobranoc

2011-11-15T16:30:00.000+01:00

Na złamanie tej szarości za naszymi oknami, dla Alicji, ale i innych dzieci, które smutno spoglądają w naszą stronę wprost ze szpitalnych okien. Mam nadzieję, że rozchmurzą niejedną zatroskaną buźkę:)

więcej zdjęć jak zwykle tu :)

Stempelki

2011-11-14T13:37:00.000+01:00

Pierwsze spotkanie ze stemplami z ziemniaków. Udane i wyczekane w skupieniu, gdy wycinałam koślawe wzorki. Chwila zachwytu i czarne zakończenie ;)

Przedsmak do stempelkowych kartek świątecznych, dla nas obu. Może coś z tego wyniknie;)
Jedno jest pewne, muszę nabrać praktyki w wycinaniu ziemniaków, a Alicja zacząć stemplować, zamiast smarować ...

Kilka stempli ocalonych cudem przed rozsmarowaniem ich na czarną plamę;)

Dobrego i kolorowego dnia! :)

Mały Mistrz. Zbuntowana dwulatka. Nasza Lalka :)

2011-11-14T00:54:00.000+01:00

Zgrzyty, płacze, wieczorne histerie, udawanie płaczu, wymuszanie, złośliwe dokuczanie, gryzmolenie długopisem gdzie popadnie z szyderczym uśmiechem ... tak, wszystko to i my przerabiamy. Gonitwy przed wyjściem na spacer, żeby założyć buty ... Bunt (prawie) dwulatki. Czasem ręce opadają.

Czasem człowiek chciałby, aby zamiast witamin musujących sprzedawali musującą cierpliwość, która szybko przenikałaby do organizmu...

Ale pięknych chwil też sporo :) Na szczęście :)

Ostatnio na topie przytulanie się do nas i czułe "o mamo!", "o tato!", "aja mama, aja tata" :)

Ja: Jak masz na imię?

A: Lalka! *

My: Mocno Cię kocham, wiesz?

A: No :)

U mnie w domu był taki podział - mama od polskiego, tata od matematyki. Dziś padło stwierdzenie, że u nas ja jestem od plastyki, Krzysiek od w-f :D I faktycznie tak jest :) Z kłopotami w szkole będziemy odsyłać do dziadków ;)

Dziś kilka migawek z kolejnych zabaw plastycznych, zanim dojdziemy do akrobacji na piłce. Innym razem ;)

A wszelkie zabawy plastyczne, które brudzą choć odrobinę są zawsze mile widziane :) To chwile, kiedy nie uganiamy się za sobą, a Mały Mistrz jest w swoim żywiole. I widzę ogromne postępy w tych twórczych szaleństwach :) Większe skupienie, zaangażowanie ... i coraz fajniejsze kolory ;)

kółka, kółka i jeszcze raz kółka ... niezmiennie ...

serce, które napawa mnie dumą :) tym bardziej, ze wyklejałyśmy obrazki pierwszy raz :)

włożyłam pędzel właśnie w taki sposób do buzi, kiedy musiałam zrobić coś innego ... na powtórzenie nie musiałam długo czekać ...

Tylko korale pomalowane przeze mnie ...

Dzisiaj w planach stempelki z ziemniaków. Ktoś się przyłączy ? :)

* Alka :)

Wczoraj i dziś ...

2011-11-13T12:52:00.000+01:00

Po męczących dniach w domu z katarem, gorączką i dreszczami wczoraj w końcu udało nam się wyjść na spacer. Krotki, ale odświeżający głowę. Dosłownie.

Zimno mnie przeszyło. Skostniałe palce, gęsia skórka, cieknące nosy. Szron jeszcze po południu. A za oknem wszystko wyglądało jak dawniej;)

Wczoraj poczułam zapach zimy. I zobaczyłam jak w mgnieniu oka wszystko się zmienia wokół nas. Jeszcze nie tak dawno w tym samym miejscu szuraliśmy butami w dywanie żółtych liści, a wczoraj spoglądaliśmy na obłoki pary w ust i pociągaliśmy nosami ...

Już długo nie czułam tak zbawiennego wpływu herbaty jak wczoraj po powrocie...

Ale nawet zimno nie jest w stanie popsuć dobrej zabawy;)

Mały wandal!

I moje ulubione zdjęcie z wczoraj...

Ale poza tym nic się u nas nie zmieniło w ten weekend ;) Jeszcze nie :) Dobrze mi jednak ze świadomością, że to marzenie spełni się i tak :)

Spokojnego popołudnia :)

Marzenie do spełnienia

2011-11-10T12:46:00.000+01:00

W takie dni jak dzisiaj najchętniej otuliłabym się ciepłym kocem i zaszyła w świecie nowej książki, która w końcu dotarła. Popijałabym gorącą herbatę, najlepiej z syropem waniliowym, a potem zapadałabym w błogi sen.

Niestety, czasem trzeba wszystko odłożyć na później. Na nie wiadomo kiedy. Może jutro, może za tydzień.

Dopadł nas okropny katar, który przerywa wszystko, a najbardziej sen. I spokój małego człowieczka.

I czekamy coraz bardziej niecierpliwie. Marzy nam się spotkanie w weekend, ale z marzeniami różnie bywa, czasem spełniają się w innym terminie;)

Dobrego dnia!

Oczekiwanie na spotkanie.

2011-11-07T20:35:00.000+01:00

Mam wrażenie, że spotkamy się już za chwilę, za kilka dni, choć to niezbyt proste do przewidzenia. Chociaż bardzo bym chciała.

Ciało coraz częściej zdaje się mówić, że już nie da rady, a jednak przesypiamy kolejne noce i oglądamy kolejne zamglone poranki. Nadal wspólnie. Jedną duszą.

Ledwie dopinamy się w zielonym płaszczu, który znowu przeżywa swój okres świetności ;)

Bo pochłaniamy niewyobrażalne ilości jedzenia. Kęs za kęsem, kilogram za kilogramem. Nogi zdają się krzyczeć Basta!, a żołądek jęczy bez opamiętania.

I marzy mi się całodzienne wylegiwanie się w łóżku. Choć nie mogę narzekać, wstaję jako ostatnia... a Tato Wiercipiętek wyręcza mnie w różnych niewygodnych obowiązkach :)

Dziękuję:)

Kilka weekendowych migawek...

Patrząc dziś na Alicję, nie mogę uwierzyć, że dwa lata temu przygotowywałam się do Jej przyjścia na świat. Czas ucieka przez palce. Cieszę się, że udało mi się uchwycić sporo chwil razem :)

Mamy dziś w planach nową planszówkę, choć pewna młoda acz krnąbrna dama nie ma zamiaru dziś chyba zasnąć ... usypianie przedłuża się w nieskończoność, a ja mam chwilę dla siebie :) Przypomniał mi się dziś czas, kiedy Alicja pojawiła się na świecie. I planszówki w trakcie Jej drzemek ;)

Spokojnego wieczoru! Właśnie zapaliło się zielone światło ;) czas tylko dla nas:)

Niespodzianki

2011-11-04T19:50:00.001+01:00

Czasem zdarza się taki dzień kiedy niespodzianki same wchodzą oknami, nie pukając.

Albo taki dzień, kiedy odwiedzają Cię Kobiety, z którymi stanowczo za długo się nie widziałaś:)

A innym razem przychodzi taki dzień, kiedy Ktoś daje Ci coś, czego w ogóle się nie spodziewasz, a sprawia Ci i Twoim bliskim ogromną radość. Czasem wszystko to dzieje się jednego dnia.

I pierwsza myśl, która przychodzi Ci do głowy po otworzeniu paczki z daleka, to to, że Tobie się takie rzeczy się nie zdarzają! A jednak!

Wczoraj naprawdę zaniemówiłam, a uśmiech nie schodził mi z twarzy do końca dnia:)

Dziękuję!

Cień

2011-11-03T22:50:00.000+01:00

Popołudniowe, zachodzące słońce rzuciło dziś nasze cienie na ścianę. Teatr trwał zaledwie kilka chwil. Tym bardziej się cieszę, że udało się je uchwycić :) Czekałyśmy na Tatę. Po dniu pełnym niespodzianek, ale o tym jutro ...

Dobranoc!

Jesienne sny

2011-11-03T09:49:00.000+01:00

Moje sny były dziś kolorowe. A kiedy się przebudziłam, nie byłam sama. Wtulały się we mnie małe rączki, które tak kocham. Szkoda, że śniłam tylko pięć godzin ... nadrobię jeszcze dziś ;)

A Wasze sny? Też były kolorowe?

Nie wiem sama, czy robię jesienne porządki, jak Wy, czy wiję gniazdo. Czystki na półkach, lekkie sukienki przesunięte bardziej w bok, brak zbędnych papierów. Do północy prałam kanapę. Nie pytajcie dlaczego. Lepsze to niż czyszczenie rurek, które zarządziłam dwa lata temu ;)

Jestem spakowana. I w pełni gotowa. Do kolejnego etapu, który zaraz nastąpi. Chciałabym nie czekać za długo tym razem ...

I kilka migawek z wtorkowego spaceru, który wszystkim dodał sił :) I nawet jeśli dziś miałby spaść śnieg, to też fajnie, bo znaleźliśmy pagórki w sam raz na sanki :)

i my wciąż toniemy w kolorach ...

Kolorowych snów :)

2011-11-02T23:30:00.002+01:00

Dzisiaj

2011-10-31T23:07:00.000+01:00

Dzisiaj. Piętnaście stopni na termometrze. Ciepłe kolory i zapach liści szeleszczących pod stopami. Czuję, że Ktoś u góry mnie rozpieszcza ;)

I cisza. Też ciepła. Pachnąca parkiem, który mogłabym odwiedzać codziennie. Gdybym tylko mogła.

A poza tym rozleniwiłam się i czuję się z tym zupełnie bezkarnie ;)

Dokładnie dwa lata temu, w tym samym miejscu. Zupełny czasowy zbieg okoliczności :)

Szelest liści. Zgubione smutki i guzik z płaszczyka.

2011-10-28T23:21:00.001+02:00

Pewnie ostatni raz przeszłyśmy dziś alejkami małego ogrodu, o którym wielokrotnie wspominałam.
Smutno, ale z tym większą niecierpliwością będę czekała na wiosnę. I na krokusową polanę.
Czas odwiedzić większy ogród. Też ulubiony. Weekend ku temu sprzyja ;)

Książki kucharskie zapełnione liśćmi. Dużymi i rozłożystymi, ale i mniejszymi. Będą czekały na swoje pięć minut pod pędzlem Małego Mistrza. Może już jutro, może nie zdążą odpocząć ...
Tymczasem szuramy w dywanie żółtych liści i gubimy w nich smutki. I kolejny guzik też ...

Alicja ciągle obrywa jeszcze zielone listki z krzaków, do których dosięga ... wszystkie dla mnie i każdy dumnie prezentowany w stronę obiektywu ;)

A ja zastanawiam się czy czeka mnie dziś kolejna bezsenna noc. A potem kolejny obolały poranek ... jeszcze trochę. Może wcale nie tak długo :) Tak się pocieszam ;)

Spokojnego weekendu :) Oby był słoneczny, tak sobie marzę :)

O jabłkach i Niebie.

2011-10-28T12:40:00.000+02:00

Jeśli w Niebie mają piec, to jestem przekonana, że pieką w nim jabłka z miodem i cynamonem. Z odrobiną goździków. I właśnie tak musi tam pachnieć. Słodko, korzennie ... ciepło. Szczególnie o tej porze roku ;) Wczoraj skradłam na chwilę ten niebiański stan i zapach... a dziś nie pozostaje mi nic innego jak przynieść do domu kolejne jabłka, które znikną jeszcze gorące ...

Kolorowe popołudnie

2011-10-27T12:13:00.000+02:00

Wczoraj od samego rana szarość za oknem przytłaczała mnie. Powieki ciężkie od snu opadły znowu jeszcze przed południem. Spałyśmy razem i nie wiem kto wtulał się w kogo bardziej... a potem na kilka chwil zrobiło się kolorowo ...

Myślałam, że kolorowe piłki będą największa atrakcją, ale jak mogłam pomyśleć, że może być coś lepszego od ślizgawki ;)

Panna A

2011-10-24T22:51:00.001+02:00

Niezmiennie ta sama, a zaskakująca każdego dnia. Dziś nie potrafi wycisnąć brokatu z giętkiej tubki - jutro już jest wysmarowana małymi świecącymi drobinkami.

Uwielbiająca tańczyć i kręcić się na karuzeli czyichś rąk. Śmiejąca się do bezdechu. Ciągle w biegu.

Krzycząca i obraźliwa. To też Ona.
Kapryśna i nieśmiała. Czasem nawet bardzo nieśmiała.
Myśli, że księżyców jest tyle ile okien, więc biegamy od jednego do drugiego, aby sprawdzić, czy tam też jest... na nic moje nudne tłumaczenia, że to ten sam. Niemożliwe przecież;)

Wieczorem boi się samotności w swoim pokoju, który uwielbia. Tupotem bosych stópek przerywa mój sen każdej nocy, a potem zaczyna nocne rozmowy, które czasem trwają w nieskończoność... czasem zdarza się Jej czytać książkę w ciemnościach...
Bo uwielbia czytać (po swojemu) i uwielbia słuchać. Książki wertuje nieustannie, ale jest jedna, najukochańsza, która wygląda już tak jakby niejedną wojnę przeżyła...
Zaskakuje mnie tym, że rozumie doskonale to co czytamy - w niektórych momentach wyprzedza tekst swoimi nieporadnymi jeszcze słówkami, ale świetnie wie co będzie dalej:)
Nieustannie przytulająca się do mojego brzucha i z zapałem uczestnicząca we wszelkich przygotowaniach do pojawienia się w naszym życiu Jej Młodszej Siostry. Co będzie gdy ten dzień już nadejdzie? Tego dowiemy się dopiero za jakiś czas...

Ciągle mało mówiąca, choć dogadujemy się doskonale. Ostatnio na tapecie jest "kłotek" ("kotek" lub "kokek")...

Zakochana w farbach plakatowych, Listonoszu Pacie, swoim pluszowym psie i ... plastelinie i ciągłym jej kulaniu - mama kółko! kółko! no to kulamy ... dość często ostatnio.
Zdjęcia z ubiegłego tygodnia. Dzięki szarudze za oknem spędziłyśmy fajne, kolorowe przedpołudnie na kulaniu "kółek" i innych takich... wybaczcie ich ilość, ale dla nas każde cenne :)

Światło w tunelu

2011-10-23T12:35:00.000+02:00

Widzę już je, niezbyt duże, ale widzę. Wszystko co sobie zaplanowałam i co spędzało mi sen z powiek urzeczywistniło się w ostatnim czasie. Moje wyrzuty sumienia zmalały. Znacznie. I czuję pewnego rodzaju spokój. Ale tylko pewnego rodzaju;) Jeszcze jest jedna lista do zrealizowania, ale nie ma ona zbyt dużego znaczenia ...Tak więc widzę to światło coraz wyraźniej i odkopuję się z kurzu zaległości. Trochę własnym sumptem, trochę dzięki pomocy Dziadków, dzięki którym mogłam zakończyć ostatni duży projekt i na spokojnie przejść do tych mniejszych, których nie mogłam się już doczekać. Niebawem o tym napiszę, bo wszystko na czubku szydełka;)

Pamiętniczek uzupełniony, kocyk zrobiony, pudełko pomalowane, maleńkie ubranka idealnie ułożone w szufladach przed wielkim dniem...Teraz już może nadejść :)

więcej kocykowych zdjęć jak zwykle tutaj :)

Na jawie i we śnie

2011-10-21T00:48:00.000+02:00

Za mną ciężka, pracowita noc i pocięty na kawałki dzień. Zupełnie nieprzytomny. Głowa bucha mi od pomysłów co zrobić z czasem, kiedy jesteśmy same, a ręce nie nadążają z wykonywaniem.

W kolejce czekają chmurka, słońce i tęcza. O czym niebawem :)

I dobre wieści od Taty, że na końcu świata jest pięknie. Dobrze jest się miło zaskoczyć :)

A teraz noc. I ciemność przerywana błyskami reflektorów wybudzających mnie z półsnu, pół jawy.

Dziś przeszłam także niezłą lekcję obsługi kompaktu. To nie na moje nerwy! Mam nadzieję, że mój aparat w tym samym czasie zapełnia się pięknymi wspomnieniami :)

O zmierzchu i o poranku. Gdańsk.

2011-10-19T19:54:00.003+02:00

Moje pocztówki z Gdańska. Gdzie okiem nie sięgnąć pięknie. O zmierzchu i o poranku (świt przespałam). Udało się uchwycić fantastyczne światło i tajemniczą, poranną poświatę tego miasta ... Mogłabym zamieszkać w Gdańsku ot tak. Po prostu. I spacerować bez końca...

O poranku ...

Ewie pozazdrościłam firankowego zdjęcia, które zobaczyłam w nocy;)

poniższe zdjęcia zmienione jedynie o podpis ... nie chciałam psuć tego światła ...

Blog Forum Gdańsk 2011

2011-10-18T22:02:00.000+02:00

Pewnie nie byłoby mnie tam, gdyby nie mój Krzysiek, który wiercił mi dziurę w brzuchu, że będzie fajnie, że trochę odsapnę, że nauczę się czegoś nowego, że poznam nowych ludzi, że spotkam się z tymi, których znam, ale nie znam i mogłabym wymieniać tak jeszcze trochę...

I strasznie się cieszę, że tam byłam! Powiem więcej, chcę jeszcze ;)

Było warto z wielu powodów. Nie jestem w stanie przytoczyć tu wszystkich, ale wiem na pewno, że żałowałabym, gdybym się nie zdecydowała. Bo zachłysnęłam się świeżością, uśmiechem i Waszą serdecznością :) Wysłuchałam kilku ciekawych rozmów i monologów. Zdziwiłam się tym, że świat blogów jest tak bardzo zróżnicowany (nie wiem gdzie ja do tej pory żyłam!) i niektórzy wcale nie traktują swojego blogowania jako relaksu, że dla niektórych to ciężka, acz całkiem przyjemna praca ;)
Kilka zaskoczeń (miłych!) i wymienionych drobnych gestów.

I Kobieta, o uśmiechu od ucha do ucha, która umiliła mi oba dni. I która jednym spojrzeniem potrafiła dać mi do zrozumienia, że nadajemy na podobnych falach :) Strasznie się cieszę, że Cię poznałam :)

Dziś otwierając blogi tych wszystkich, których miałam okazję poznać naprawdę czuję, że wchodzę do Ich świata. To zupełnie inne uczucie niż przedtem. Niesamowite. Znam twarz, znam głos, widzę uśmiech. Trochę tak jakbym poznała kogoś na nowo, choć to wciąż te same osoby.

i napis, jak się okazuje, zupełnie nieprzypadkowy ...

Chciałabym dorzucić swoje słowo co do warsztatów... wybrałam warsztat fotografii reportażowej. I nie żałuję, choć - tak, czuję niedosyt w związku z tym, że nie zrobiliśmy ani jednego zdjęcia. Warsztaty prowadziła Renata Dąbrowska, od samego początku atmosfera zrobiła się strasznie ciężka, a w powietrzu wisiały jakieś niedokończone zarzuty... Tak, ja też nastawiłam się na spacer po zakamarkach Gdańska, i tak, chciałam popatrzeć jak wychwytuje to co istotne, ale naprawdę wszystko to o czym mówiła wystarczyło mi do zrozumienia warsztatu Jej pracy. Co więcej, przykłady, które podawała/ pokazywała zachęciły mnie do większej otwartości, luzu i nie napinania się, że kadr jest krzywy, eksperymentowania... i nie rozstawania się z aparatem :) Nigdy! I jeszcze jedno, może się nie znam, ale jeśli ktoś myśli o zabraniu blendy na warsztat fotografii reportażowej to wydaje mi się, że pomylił warsztaty ;) czas na ustawienie aparatu jest niewielki, a gdzie tu rozkładać blendę... no ludzie! Poza tym zachęcam do obejrzenia Jej zdjęć i wgłębienia się w nie trochę ... choć zrobiłam to przed warsztatami, to jakoś tak po łebkach, a zdjęcia, które zobaczyłam na warsztatach naprawdę mnie zainspirowały i zdziwiły jednocześnie. Polecam!

a jutro na deser kilka pocztówek z Gdańska ...

Bezzsennie z Gdańska ...

2011-10-16T05:28:00.000+02:00

Z dwunastego piętra, kompletnie wyludnione miasto. Piękne. Bezzsenne.

wrota do czasu

2011-10-11T08:48:00.000+02:00

Chciałabym je znaleźć i na chwilę się zatrzymać ...

Na co wykorzystałabym ten czas? Dzisiaj na sen, zdecydowanie!

Dobrego dnia Wam życzę, z uśmiechem na twarzy, mimo szarugi :) Ja się postaram :)

wczoraj przed zaśnięciem uknułam w głowie pewną myśl, jeśli się uda dam znać!

dziś

2011-10-09T00:31:00.000+02:00

Dziś poczułam przeszywające zimno, które wdarło się do mojego ciała.

Włożyłam cieplejsze ubranie, zmieniłam obuwie i rozbolało mnie gardło.

Przez chwilę pomyślałam nawet, że to już koniec, że słońce zobaczę na wiosnę, na szczęście myliłam się...

Zimno jednak dało mi dziś nieźle w kość ... włączyłam ogrzewanie i wypiłam hektolitry gorącej herbaty. Z syropem waniliowym ;)

Już sama nie wiem, czy to stan przedchorobowy, czy zwykła zmiana pogody...

Dziś trzy razy usypiałam z Alicją, a noc dopiero się zaczęła ... mam nadzieję, że gdy teraz opatulę się kołdrą obudzę się dopiero gdy będzie jasno ... bez nocnych wędrówek ...

I mam nadzieję, że będzie mi ciepło:)

Dobranoc!

Niestety, żeby sfotografować swoje buty na spacerze muszę się już wychylić zza brzuszka;)

Ludzie listy piszą ...

2011-10-04T21:41:00.000+02:00

Czekałam na ten list, z niecierpliwością, jak na każdy napisany do tej pory. Choć sama ociągałam się w nieskończoność z odpisaniem (czas, czas, czas, gdzie jesteś?) Znowu ten sam scenariusz. Schodzimy na spacer, a na schodach leżą listy do nas. Trzy. W tym jeden dla mnie. Wyczekany ... Niestety musi poczekać jeszcze chwilę, kilka kocich łbów i nierówne chodniki w drodze do ogrodu.

Rozrywam kopertę, a potem już tylko się uśmiecham ...

... dziecko jak zwykle ugania się za gołębiami ... zbieramy kasztany, testujemy wytrzymałość liści ...

i wracamy do domu... czas na kąpiel i kolejną noc w nowym pokoju. Ale o tym innym razem ...

Dobrej nocy!

wyrzuty sumienia

2011-10-02T23:07:00.000+02:00

Dręczą mnie i męczą. Od samego początku.

Że ciągle robię czegoś za mało.

Że nie mam czasu.

Że niedawno uświadomiłam sobie, że to już właściwie koniec.

Że brzuszkowych zdjęć jest mało.

Że nadal nie mam pudełka.

Że pamiętnik wciąż cieniutki.

Że za dużo śpię, za dużo robię zbędnych rzeczy (lub odwrotnie).

Że zbyt mało się przyglądam brzuszkowi.

Że nie zdążę ...

Dlatego robię kocyk dla Młodszej Wiercipiętki.

Zdjęcia z brzuszkiem (przy pomocy Taty).

Zatwierdzam imię ;)

Liczę obroty w brzuchu (i porachowane żebra).

Segreguję śpioszki (i dziwię się ile tego mam!)

Urządzamy pokój dla Alicji.

...

Kończę wszystko to co zaczęłam ...

i zamawiam pudełko.

Najwyższy czas.

Moje wyrzuty sumienia nigdy nie zmaleją. Na samą myśl o tym ile rzeczy robiłam dla Alicji będąc Nią w ciąży myślę sobie, że coś poszło nie tak tym razem. Trochę się usprawiedliwiam tym, że z małym bąblem u boku nie ma czasu na leniuchowanie, spokojne czytanie, pisanie itd. Ale dręczy mnie to. To i wiele obaw - jak to będzie kiedy Ona już tu będzie. Miewam przebłyski pozytywnego myślenia, ale powiem szczerze, trochę się boję, że nie dam rady. Z wieloma rzeczami. Nie mogę się doczekać, ale zżera mnie ta niepewność ...

i tak bardzo, bardzo, ale to bardzo chcę już być po ... jeszcze trochę ...

eight weeks to go :)

wyspa na s.

2011-10-02T05:49:00.001+02:00

Lubię wyspy. Jakiekolwiek by nie były. Wiedziałam, że kiedyś zobaczę także tę. Nie sądziłam, że stanie się to jeszcze w tym roku. A udało się. Wyspa Sobieszewska. Spontanicznie i stanowczo za krótko. Gdyby nie Krzysiek, to nawet zdjęcia morza by nie było. Nie podeszliśmy nawet do linii brzegu ... nie wiem czemu, uświadomiłam sobie to w drodze powrotnej;) Wrócimy. Bez dwóch zdań.

1 października, a my boso na plaży, cała trójka! Czy są jeszcze jacyś jesienni malkontenci? Jeszcze ktoś nie lubi jesieni? Nie wierzę! I uszczypnijcie mnie - zdaje mi się, że śnię! I chcę, żeby ten pogodowy sen trwał wiecznie!

Wczoraj cały dzień sponsorowany był przez Minkę - Muminka ;) Alicja robiła grymaśne miny - na co my odpowiadaliśmy - co to za minka? Minka - Muminka? Od razu poprawił się humor, a minka cały dzień została z nami ;)

... i odpowiadanie na słowo "baba! baba? baba!" ... bo dziecko nie mogło się doczekać piachu już od samego wyjazdu ;)

a wszędzie towarzyszył nam nasz wierny Przyjaciel ... Pies :) Coraz bardziej przypominający staruszka, który z niejednego pieca chleb jadł ;)

jabłuszka, radość i weekend!

2011-10-01T07:54:00.001+02:00

Zdjęcia z odkrytego jabłuszkowego zagłębia ...

Matka tak się rozkochała w tych drzewkach, które stoją jedno przy drugim, że zamiast patrzeć na dziecko, oglądała gałęzie, jedna po drugiej ... po chwili odkrywając swoją pociechę w piaskownicy konsumującą rozmiażdżone jabłuszko ...

na szczęście operacja odbyła się bezwrzaskowo...

I dobra nowina z dnia wczorajszego! Ogród będzie otwarty do końca października! Nie wiem jak mogłam się tak pomylić! I pomyśleć, ze cały tydzień chodziłam zdołowana;) Wczorajszy spacer, który zakończyliśmy grubo po 20 ;) i okrasiliśmy go oscypkiem był dopełnieniem tego szczęścia :)

a dziś wybywamy, podobno tam, gdzie już miałam nie dotrzeć w tym roku :)

Zapowiada się fantastyczny weekend! Czego i Wam życzę!

Korzenne ciasto z dynią. Nasze pierwsze :)

2011-09-30T12:45:00.001+02:00

Wczoraj miałyśmy bardzo fajny dzień. Taki zwykły, ale bardzo fajny. Upiekłyśmy nasze pierwsze ciasto, które w całości wykonałyśmy wspólnie. Z konsumpcją włącznie. Bez uciekania, wysypywania zawartości miski na podłogę, bez wrzasków o kolejną łyżkę;) To był naprawdę miło spędzony czas w kuchni. Razem :)

A potem odkryłyśmy jabłonki z małymi jabłuszkami tuż przy piaskownicy, tuż pod naszym nosem, ale o tym później ... bo niebawem idziemy pożegnać się z naszym Ogrodem ...

Ciasto nie jest zachwycające, ani porywające. Ot korzenne i pachnące. Jestem pewna, że znacie mnóstwo podobnych przepisów, ale skoro smakuje Alicji, to musi być całkiem smaczne. Choć ja jednak wolę marchewkowe, które upieczemy niebawem :)

CIASTO KORZENNE Z DYNIĄ

Przepis znalazłam tu, zmieniłam wedle upodobań:

1 szklanka mąki pszennej
2 szklanki mąki pełnoziarnistej (ja miałam żytnią)
3/4 szklanki brązowego cukru
2 szklanki miąższu dyni, startego na tarce o drobnych oczkach
3 jaja
1 i 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
1 szklanka oliwy
2 łyżeczki syropu waniliowego
100 g orzechów włoskich, lekko posiekanych
2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonego kardamonu
1/2 łyżeczki mielonych goździków

Na lukier:
cukier puder (kilka łyżek)
gorąca woda (1-3 łyżki)

Jajka ubić z cukrem. Dodać olej i syrop waniliowy. Mąki, sodę i przyprawy wymieszać w osobnej misce. Dodawać stopniowo do mieszaniny i zmiksować wszystko. Do masy dodać miąższ dyni o orzechy - wymieszać (my miksowałyśmy na małych obrotach;)). Blaszkę wysmarować masłem i wysypać bułka tartą. Wlać na nią ciasto. Piec w 170 st C około 50 min - nam zajęło to chyba trochę mniej czasu - piekłyśmy do suchego patyczka.

Ciasto przestudzić i polać lukrem (cukier puder wymieszać z wodą do uzyskania pożądanej gęstości lukru).

sobotnie szaleństwa

2011-09-25T21:20:00.000+02:00

... dopóki nogi nie spuchły tak bardzo, że aż bolały, dopóki sen nie zmorzył mnie całkowicie i o ile kobieta w ósmym miesiącu ciąży może w ogóle jeszcze szaleć ;) to takowe były wczoraj. Około drugiej w nocy wymiękłam, już nie ta waga lekka ;) I w ogóle dziewczęta szybciej chciały już spać, w przeciwieństwie do naszych partnerów ... w których akurat wtedy wyzwoliły się ogromne pokłady energii ...

i uwaga jednej z dziewcząt : żeby tak miał tyle energii w domu do mycia podłogi ;)

Wczoraj moje buty, choć wcale nie za ciasne, uwierały mnie już po kilku godzinach ... mam nadzieję, że pierwsze butki, które zrobiłam dla mojej młodszej, maleńkiej Wiercipiętki będą bardzo wygodne :)

Więcej zdjęć znajdziecie tutaj :)

Pieczona dynia. Zupa.

2011-09-21T21:22:00.001+02:00

Mój wujek przywiózł ostatnio trzy wielkie dynie - tak duże, że Alicja myślała, że to piłka Laa-Li z Teletubisiów i mocno się zdziwiła, że nie można jej nawet podnieść;) Na pierwszy rzut - zupa z pieczonej dyni, o której piszę i piszę już od dwóch dni i napisać nie mogę. Jak tak dalej pójdzie to dynie znikną z warzywniaków... czego Wam nie życzę, bo miło jest usiąść nad ciepłą, pomarańczową zupą i podelektować się jej smakiem. A zapewniam, że delektować się nią można bez końca, jeśli oczywiście lubicie dynię :)

ZUPA Z PIECZONEJ DYNI

Przepis znaleziony u Bei, nieznacznie zmieniony

ok 700-800g dyni

1/2 łyżeczki kminu rzymskiego, zmielonego

1/2 łyżeczki kurkumy

1 i 1/2 łyżeczki curry

2 łyżki oliwy z oliwek

2 ząbki czosnku, starte lub przeciśnięte przez praskę

500-600 g wywaru warzywnego

śmietana

4 łyżki pestek z dyni

Piekarnik nagrzać do 200 st C. Dynię oczyścić i pokroić na plastry ok 2cm grubości (nie obierałam dyni przed pieczeniem) Ułożyć je na blaszce wyłożonej papierowym do pieczenia. Przyprawy mieszamy z oliwą i czosnkiem. Dodajemy odrobinę soli i smarujemy każdy plaster dyni. Tak przygotowaną dynię należy piec około 25 min, aż będzie miękka. Po upieczeniu ściągamy skórkę z dyni. Kawałki dyni należy zmiksować dodając stopniowo wywar. Pestki dyni prażymy na suchej patelni. Zupę doprawiamy ewentualnie do smaku solą i pierzem. Nakładamy do miseczek i na każdą porcję nakładamy odrobinę śmietany i łyżkę uprażonych pestek.

Smacznego!

***

polecam Wam również krem z dyni z czarnuszką:)

Tydzień pod znakiem krówki

2011-09-17T08:02:00.018+02:00

Lubicie krówki? Ja już chyba zapomniałam jak bardzo! W tym tygodniu codziennie wprost z piekarni biegnę do warzywniaka, w którym mają takie smakowite... są kruche na zewnątrz i miękkie w środku. Smak niebiański! Idealny! Wiem, wiem ... cukier, cukier, cukier, ale i tak uwielbiam;) I po raz drugi chęć na słodycze dopadła mnie dopiero między szóstym a siódmym miesiącem, a dziewczynka przecież rośnie we mnie ;) Nie mogę się już Jej doczekać, a tymczasem wcinam krówki ;)

W porze podwieczorku...

ja: Alicja, co chcesz zjeść?

A: buuuuuu! (czytaj muuuuu! czyli krówkę;))

Miłego i pogodnego weekendu!

w tle fontanna...

Najcenniejsze spacerowe skarby ... dla mnie :)

Gdy Kota nie ma ...

2011-09-16T20:47:00.001+02:00

Szczerze nie znosiłam naszych drzwi wejściowych, począwszy od koloru, na tłoczeniach skończywszy ... i z ogromną satysfakcją nawet ich nie domyłam po remoncie. Pewnego dnia pomyślałam, że je przemaluję, ale na ten radosny dzień musiałam sporo czekać. Drzwi też. Po nielicznych (i niechętnych) rozmowach na ten temat usłyszałam jedynie - Ale chyba od strony klatki schodowej zostawisz takie jakie są, co? Temat umarł śmiercią naturalną na kilka miesięcy... ale to tylko pozory ;)

Więc gdy Kota nie ma ... drzwi wejściowe w naszym domu z brązowych robią się turkusowo - błękitne ...

biurko też nie pozostaje już dłużej wenge ... a mówiłam - nie wyjeżdżaj, albo chociaż zabierz mnie ze sobą ;)

***

Co usłyszałam dziś po powrocie? "Fajnie! Ale tylko z jednej strony pomalowałaś?"

***

Za pomoc bardzo, bardzo dziękuję mojej Mamie :)))

Wszystkie ławki nasze czyli szybki kurs wspinaczki ławkowej;)

2011-09-12T22:42:00.000+02:00

Żadna nie może być pominięta. Każdą trzeba wypróbować ... Każdego dnia na spacerze ... wszystkie ławki nasze ;)

i mała instruktorka we własnej osobie ...

Kolorowych snów :)

Moja jesień

2011-09-12T12:02:00.000+02:00

To dla mnie najpiękniejszy prezent tego lata ... Jesień pachnąca suchymi liśćmi, chłodnawa, ale słoneczna. Zamknięta w najsmaczniejszych jabłkach, słodkich i soczystych. Z pękatymi dyniami w warzywniaku i zmiennymi kolorami nieba. Mogłaby się nigdy nie kończyć ...

Kilka migawek z kilku ostatnich spcerów do Ogrodu, który niebawem nam zamkną i będziemy musiały poczekać do wiosny, aby przejść się ponownie jego ścieżkami ...

Rozważna i romantyczna

2011-09-05T12:42:00.001+02:00

Wiele osób spotykających Alicję mówi, że robi miny jak dorosły. I rzeczywiście tak jest, jeśli coś Jej nie pasuje - przewraca swe błękitne oczka, podnosi brwi, żeby coś mi zakomunikować i wszystkim coś tłumaczy. Co? Nadal nie wiadomo :) Potrafi udawać, że coś do mnie mówi - otwiera usta i mówi bezgłośnie, to nasze sekrety;) Podoba mi się w Niej to, że nie wszystkich lubi i wyraża to :) Ja chyba tak nie potrafię, a czasem by się przydało powiedzieć coś prosto z mostu;)

i strasznie lubię w Niej to dziecięce szaleństwo w oczach :)

uciekająca białogłowa ...

2011-09-03T12:50:00.000+02:00

Miłego weekendu! Mój zaczął się różowo :)

Kolekcjonerki

2011-09-02T12:39:00.001+02:00

Kolekcjonujemy wspólnie kolejne pamiątki, dla młodszej Wiercipiętki, która zdaje się być większą brzuchową Wiercipiętką niż była nią Alicja. A może mi się tylko wydaje. Mam wrażenie, że tym razem z niczym nie zdążę na czas. Bo tym razem jestem bardziej roztrzepana, zapracowana, zmęczona. Z całą jednak pewnością żegnam z radością tegoroczne lato. Upały w szczególności. Bez zupełnego żalu. Mam zamiar cieszyć się pogodą, która teraz jest. Dla mnie mogłaby być taka przez cały rok:)

Wyspa okiem smieny cd.

2011-08-21T11:13:00.000+02:00

Kiedy pokazałam fotografowi aparat, z którym przyszłam (nie potrafiłam zwinąć kliszy) od razu oczy mu zabłyszczały i z uśmiechem stwierdził kurczę, długo już się nie bawiłem taką smieną. Porzucił wszelkie obowiązki, dzwoniący telefon i udał się do ciemni, żeby niczego nie popsuć;)

O czym myślałam w tym czasie?

O tym, jak cudownie interesujące musi być życie fotografa ... a właściwie musiało być przed laty*, o tym jak chcąc nie chcąc ogląda czyjeś zdjęcia i je koryguje. O tym ile historii już widział utrwalonych na kliszach... ile uśmiechniętych twarzy, ile pięknych widoków...

Czekałam na nie cały dzień, a właściwie to ponad miesiąc. Od momentu kiedy spakowałam aparat do walizki nie mogłam już się doczekać efektu końcowego. Nie pamiętam kiedy ostatnio czułam takie zniecierpliwienie, podniecenie i taką uroczą niepewność.

Moje zdjęcia wydają mi się być jak namalowane, wiem, że są nieostre, wiem, gdzie chciałam uchwycić więcej, a mi nie wyszło, i wiem też, że te widoki same w sobie przeważyły o barwach i efekcie końcowym uchwyconym w jednej chwili, ale jestem nimi kompletnie zauroczona ... nie zmieniałam w nich niczego ...

Wybaczcie mi proszę te krzywe skany, ale nie potrafię lepiej tego zrobić;)

* dowiedziałam się, że jeśli sprzeda trzy klisze tygodniowo to już sukces, nie to co kiedyś ...

Smiena my love

2011-08-20T23:01:00.003+02:00

Na pocieszenie po okropnym badaniu wywołałam dziś kliszę ze starej smieny ... czy zdjęcia są takie jak sobie wyobrażałam? Są piękniejsze niż mogłabym sobie wyśnić! Smiena mojej mamy przeleżała kilkanaście lat w szufladzie meblościanki moich Rodziców, aż pewnego dnia moja mama stwierdziła, że powinnam ją stamtąd zabrać. Znowu trochę poleżakowała u mnie na półce, aż tuż przed wyjazdem na wakacje uznałam, że czas ją odkurzyć ... W najpiękniejsze miejsce zapomniałam jej niestety zabrać, Krzysiek na najwyższe szczyty ją co prawda zabrał, ale zapomniał, że ja ma w plecaku;)

Smiena wydawała z siebie ten charakterystyczny pstryk naprawdę od wielkiego dzwonu i z zachowaniem największej oszczędności kliszy ... stąd jeszcze 10 klatek, które wróciło z nami. Ale mimo wszystko ciekawość, czy coś z tego w ogóle będzie, jest niesamowita. Już zupełnie zapomniałam jak to jest... Mimo ogromnej ilości zdjęć cyfrowych, zdjęcia ze smieny są dla mnie szczególnie ważne ... z całej kliszy zamazanych jest jedynie siedem sztuk... myślę, że to i tak wspaniale (poza tym trzy z zamazanych zdjęć i tak mi się podobają;))

Zanim pokażę Wam najukochańsze zdjęcia z wyspy - trzy pstryknięte jako ostatnie, przedwczoraj ... wybaczcie te krzywe skany ;)

z naszego balkonu

uciekinier na placu zabaw i pan z watą cukrową

***

Muszę przyznać, że kiedy używałam jej po raz ostatni na wycieczce szkolnej w Malborku (rok 1993) zdjęcia zrobiłam naprawdę ostre ... Dziś zakupiłam drugą kliszę, bo praca z tym aparatem wymaga sporo pokory i cierpliwości. A apetyt rośnie w miarę jedzenia - uwierzcie mi! Chyba się dziś zachłysnęłam ... ale o tym jutro przy okazji zdjęć z wyspy ...

cdn.

powrót malinowej dziewczyny ...

2011-08-18T08:26:00.000+02:00

W tym roku sama wkłada maliny na malutkie paluszki, pokazałam raz, inaczej jeść już nie chce ;)

a prawie rok temu było tak ...

Ciastka od dragonfly

2011-08-17T09:35:00.000+02:00

Miałam ogromną ochotę na ciastka, które pokazała dragonfly. Tym była większa, że patrzyłam na nie już kolejny raz, i to jeszcze wieczorową porą;) Rano stanęłam przed szafką z zapasami i okazało się, że o migdałowych ciastkach mogę zapomnieć, bo migdałów brak, a sklepy pozamykane... Chęć była jednak silniejsza ode mnie - migdały zastąpiłam sezamem. Wyszły smaczne ciasteczka sezamowe:) Bardzo podobne do tych, które pokazywałam dwa lata temu, choć zdrowsze :)

Właściwy przepis znajdziecie u dragonfly (jeśli najdzie Was ochota to spróbujcie z sezamem!). Ja robiłam z połowy porcji, ale stwierdzam, że to jednak za mało;) A przy kolejnej okazji zrobię je trochę cieńsze ...

Voila!

styl dowolny w jedzeniu ciastek ;)

był sobie weekend ...

2011-08-16T20:43:00.001+02:00

I obrazy jak z czasów, gdy byłam mała. W skansenie odnalazłam fragmenty dawnego domu mojej babci, w którym spędzałam szczęśliwe i zupełnie beztroskie dni. Wałek na ścianie, kuchenna szafka, haftowane poduchy... fajnie, że są takie miejsca...

niebo w szybkach :) jak namalowane :)

rok temu też tam byliśmy, okiennice te same ... a my jacyś inni zupełnie ;)

This is her debut

2011-08-15T16:41:00.000+02:00

dwa lata wcześniej był debiut Alki, patrzyła w drugą stronę:)

2011-08-13T12:58:00.000+02:00

photo by Kris, edit by me

wakacyjne, uwielbiam je, i tego ptaszka :)

Miłego weekendowego leniuchowania ;)

kilka kolaży na dobranoc

2011-08-11T22:48:00.000+02:00

O wakacjach naszych słów kilka

2011-08-07T16:05:00.001+02:00

Wakacje były nam już bardzo potrzebne. Żaby odpocząć, żeby trochę się zmęczyć, żeby być ze sobą cały czas - dłużej niż tylko przez codzienną chwilkę. Żeby zobaczyć w sobie na nowo, ale i odkryć fajnych kompanów podróży...

Wiedzieliśmy, że to ostatni moment na to, aby pojechać gdzieś dalej ... Madera wydawała nam się miejscem idealnym - niezbyt gorącym, niezbyt męczącym i niezbyt zatłoczonym. Oferta przyszła właściwie z zaskoczenia, kiedy wydawało już się, że nic z tego. Okazało się, że możemy lecieć, ale trzeba będzie zostać tam tydzień dłużej :) Długo się nie zastanawialiśmy:) Czy po powrocie mamy takie samo wrażenie? Mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że jeszcze lepsze!

Jesteśmy kompletnie zauroczeni tą wyspą. Zwiedziliśmy ją praktycznie całą i właściwie wszędzie można się zatrzymać, żeby zrobić zdjęcie - jest tak pięknie! Góry obmywane falami oceanu, niesamowite lasy, w których można piknikować i włóczyć się z namiotem, półwysep, który za każdym zakrętem zaskakiwał niesamowitymi widokami ... już sam przejazd autobusem po wyspie jest nie lada przeżyciem! Zmienność pogody i krajobrazu zaskakuje na każdym kroku. Tak samo jak i to, że domy budowane są w tak dziwnych i niedostępnych miejscach, że aby mieć pole, trzeba je sobie "zbudować" u zbocza góry, że ludzie którzy tam żyją muszą być niezwykle silni...

Lot na Maderę trwa pięć godzin ... ale kiedy pakowałam nas miałam jakieś wewnętrzne przeczucie, że będzie dobrze. Alicja to wymarzony kompan podróży - szczerze mówiąc nastawiłam się na mega marudzenie i uzbrajałam się w cierpliwość, a tu właściwie tylko mały zgrzyt podczas lądowania... swoje z pewnością zrobiły Teletubisie;), ale jestem pełna podziwu dla tej małej istotki, bo chyba my okazaliśmy się większymi maruderami;)

Mieszkaliśmy na północy wyspy, która jest nieco chłodniejsza od południa (a i tak ciepła!) i już po pierwszej podróży do stolicy wyspy wiedzieliśmy, że to był trafny wybór - spokój, cisza, hotel nad samym oceanem, turystów można było policzyć na palcach... i widok, który towarzyszł nam każdego ranka i wieczora ...

Północ wyspy zaskakiwała nas za każdym zakrętem i każdą kolejną pokonaną górą ...

Z tym widokiem z okna mogłabym budzić się do końca życia ...

Ale nie tylko północ jest piękna...

Ponta de São Lourenço

Choć autobusem nie da dotrzeć się wszędzie, rozkłady jazdy pozostawiają wiele do życzenia, to zdecydowanie trzeba skorzystać z tej nie lada atrakcji ... Mieliśmy okazję jechać zupełnie pustym autobusem i wypełnionym po brzegi ... mieliśmy także okazję gonić uciekającego melona po autobusie;) Choć samochodem jest znacznie łatwiej i można odkryć miejsca, do których zdaje się nikt nie dociera (a jednak!) to warto dla samych widoków i ludzi, którzy jadą do szkoły, pracy, w góry ... Podczas gdy my wzdychaliśmy co chwilę z wrażenia, oni wydawali się być zupełnie nie przejęci tym, że jedziemy bardzo stromym zboczem, albo, że widok jest tak piękny ...

Czasem wydawało mi się, że czas stoi tam w miejscu. Nikt się do niczego szczególnie nie spieszył ...

Podróżowanie z pewnością nie byłoby tak przyjemne, gdyby nie nasza Córka, która wykazała się nie lada cierpliwoscią w stosunku do nas kiedy musiała znosić wszelkie niedogodności, i która cieszyła się z każdego dnia spędzonego na wyspie tak bardzo jak my :) Ta mała dama (!) zasłużyła sobie na medal wzorowego podróżnika;)

Przez cały pobyt, w miarę potrzeb, Tato nosił Alicję w chuście - ten duet nie potrafi bez siebie żyć :)

a ja starałam się uchwycić każdą chwilę ... i choć zdjęcia wydają się płaskie w porównaniu z rzeczywistością, to jak zwykle sprawiało mi to ogromną radość:)

zabrałam ze sobą aparat, który ostatnio używałam w trzeciej klasie podstawówki... tak bardzo starałam się zaoszczędzic kliszę, że przywiozłam jeszcze dziesięć klatek do zapełnienia ;) Zobaczymy co z tego wyjdzie ...

A wszędzie z nami był oczywiście Najlepszy Przyjaciel Alicji :) Bez niego ani rusz!

Jedyny minus ... straciłam swój najlepszy i najukochańczy obiektyw ... a każdy z nas przyłożył do tego palec ...

***

Może Was zmartwię i zanudzę na śmierć, ale zdjęć mam jeszcze sporo ... :)

pięć zdjęć ...

2011-08-02T12:25:00.002+02:00

Zanim zgram wszystkie zdjęcia i przebrnę przez każdy wakacyjny dzień jeszcze raz, zanim uporam się z robótkowymi zaległościami, pokażę Wam pięć zdjęć z pewnego miejsca na pewnej wyspie, które kompletnie skradło nasze serca. I pomyśleć, że trafiliśmy tam zupełnie przypadkowo ... Kolejka liniowa, która tam zjeżdża ma tylko dwa wagoniki - podczas gdy jeden zjeżdża w dół, drugi wjeżdża na górę... Panu, który obsługiwał ją powiedzieliśmy, że wracamy za 15 min ... przepadliśmy tam na długo i gdyby nie deszcz i mała niespodzianka zostalibyśmy tam pewnie jeszcze dłużej ...

Ahoj przygodo!

2011-07-11T12:31:00.000+02:00

Bateria w aparacie naładowana, karty wyczyszczone, oby migawka nie zawiodła;) Teletubisie zgrane do telefonu, pies wyprany, chusta w walizce ... O dziwo prasowałam wczoraj z przyjemnością (i z pomocą mamy:*). Nie wiem, czy to źle, czy dobrze, ale pierwszy raz mam wrażenie, że o niczym ważnym nie zapomniałam i przestałam się martwić, że wyjazd z brzuchem i małym szkrabem będzie ... no właśnie - nie będzie! :D

Do miłego!

P.S. Ciociu Kasiu dziękujemy za walizkę, chyba nawet ja bym się do niej zmieściła :*

jupi!

2011-07-07T12:14:00.001+02:00

Udało się! Wyjeżdżamy tam gdzie zaplanowaliśmy, nie musieliśmy zmieniać planów, a kreśliła się już przed nami wizja morderczych upałów, które tym razem chcieliśmy sobie odpuścić. Co więcej będziemy tam dłużej niż przewidywaliśmy ... a wszystko rozstrzygnęło się wczoraj. Ostatnim rzutem na taśmę i chyba jakimś cudem ... cieszymy się ogromnie, choć ja chyba nadal w to nie wierzę :D

A tymczasem, czekamy i ogladamy Teletubisie w pełnej hipnozie...

rysujemy gdzie popadnie...

i chowamy się przed pójściem spać ;)

***

Przepraszam, że nie odpisuję na Wasze komentarze, ani nie komentuję Waszych wpisów (choć bardzo bym chciała). Mój komputer odmówił już jakiejkolwiek współpracy, a tylko tam mogę mieć zainstalowaną przegladarkę, która pozwala mi na swobodne komentowanie (strasznie mnie to złości, bo jeśli mój komputer nie ożyje, to moje blogi chyba umrą śmiercia naturalnę, a bardzo bym tego nie chciała). Postaram się reanimować tego trupa, ale pewnie dopiero po wakacjach ... tymczasem mykam na Wasze podwórka, póki dziecię śpi ;)

2011-07-05T13:15:00.000+02:00

Brak dostępu do Internetu, a potem zdechły komputer to nie są najbardziej pożądane przeze mnie rzeczy...

zdjęcia z wyjazdu nad jezioro, już trochę zakurzone, ale co tam ;)

Dzień Taty:)

2011-06-23T10:03:00.000+02:00

Wszystkim Tatkom wszystkiego dobrego i samych uśmiechów ich pociech:)

mamy dla naszego Taty truskawkowe tarteletki ...

i wybywamy nad jezioro :)

Wczoraj Alicja skończyła 18 misięcy i uciekła na spacer z prababcią w wielkiej obrazie, że nie chce zdjęcia ;)

Monotematycznie, Jamie O.

2011-06-18T08:47:00.000+02:00

Dziś bez zbędnych słów. Pyszna i szybka w przygotowaniu zupa z pomidorów i chleba. Bardzo, bardzo dobra! W sam raz na sobotę, żeby czas nie umykał ;)

ZUPA Z CHLEBA I POMIDORÓW

Przepis: Jamie Oliver Włoska wyprawa Jamiego

Składniki:

500g dojrzałych pomidorków koktajlowych (ja wykorzystałam zwykłe pomidory)

3 ząbki czosnku, obrane i posiekane na plasterki

1 duży pęczek bazylii, listki osobno i pędy posiekane osobno

2 puszki podłużnych pomidorów (po 400g)

oliwa

sól i świeżo zmielony pieprz

500g albo 2 duże garście kawałków czerstwego chleba dobrego gatunku

Pomidory rozgnieść i wymieszać z 1 ząbkiem czosnku (posiekanym) i 1/4 listków bazylii. Skropić oliwą, posypać solą i pieprzem, rozłożyć na blaszce do pieczenia i wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 st. C na około 20 minut.

W dużym garnku rozgrzać kilka łyżek oliwy i wrzucić resztę czosnku i pędy bazylii. wymieszać i poddusić przez chwilę, żeby zmiękły. Dodać pomidory z puszki wraz z zalewą, a następnie napełnić puszkę po pomidorach wodą i także wlać do garnka. Pomidory rozgnieść łyżką, zupę doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu przez 15 minut.

Do zupy wrzucić kawałki chleba i przyprawić do smaku, dodać listki bazylii i gotować na maleńkim ogniu jeszcze przez 10 minut. Następnie dodać upieczone pomidory wraz z sokiem i resztkami, które przywarły do blachy.

Całość starannie wymieszać, dodać 6-7 łyżek oliwy i w razie potrzeby dodać sól/ pieprz. Powinna mieć konsystencję gęstej owsianki. Zupę rozlać do miseczek i podawać przybraną listkami bazylii.

Jest pyszna! Polecam!